η ΑΠΟΣΤΑΣΗ

Είσαι μακριά...
Το σαλόνι χιονισμένο από συναισθήματα
Που το κατακλύζουν. Η ζωή έχει έλεος; Ψάχνεις
το τηλεκοντρόλ να κλείσεις το χαζοκούτι. Γιατί το άνοιξες
Τι να δεις τι έψαχνες δεν θυμάσαι. Απλά άνοιξες ΤιΒι. Έτσι
Από συνήθεια...
Είσαι μακριά.
Σκέφτεσαι τη μορφή της. Το αριστερό σου χέρι μια μίνι --φώτο της.
Εκτυπωμένη κι αυτή. Σχεδόν χλωμή από τα μεγάλα πιξέλ. Προσπαθείς
Να φανταστείς τα υπόλοιπα.
"Είσαι όμορφη" σου ξεφεύγει.
Την ξανακοιτάς. Μια εικόνα παγωμένη από χρόνο και τεχνολογία.
Μιλήσατε κάμποσες φορές. Κάποιες φορές ξεσπούσατε σε γέλια. Άλλες
τσακωνόσασταν. Άλλες σχολιάζατε την επικαιρότητα. Οι ώρες περνούσαν
Μ άυτον τον τρόπο. Απολαυστικά. Γέμιζε ο χρόνος έτσι.
Στο δεξί ένα κινητό. Μόλις πληκτρολόγησες ένα νούμερο.
Απάντηση καμια. "Που είσαι;" αναρωτιέσαι ξανά και ξανά...
Είσαι μακριά.
Τι σου'ναι αυτές οι αποστάσεις;
Γιατί κωλώνεις στη πρωτοβουλία;
Γιατί δεν εκμηδενίζεις τις αποστάσεις;
Με τη ψυχή. Με το Εγώ. Με τα πάντα...
Εκμηδενίζεις αυτό που σε ενοχλεί. Που σε τυρρανάει
Που σε καταπιέζει ως εκεί που δεν πάει άλλο.
Εκμηδενίζεις...
"Μα που είσαι;"
Η καρδιά κάνει κάτι -σαν να διαμαρτύρεται. Δεν είσαι σίγουρος.
Αλλά κάτι συμβαίνει. Κάτι τρέχει. Αδυνατείς
Να το προσδιορίσεις ακριβώς.
Αλλά σου αρέσει -τούτος ο κτύπος. Αυτή η όχληση του αίματος
Εκείνη την βαθιά ώρα της νυκτός.
Μίλα της. Μίλα της. Μίλα της...
Είσαι μακριά.
Αλλά και τόσο κοντά
"Στα ονειρά μου! Στις πεδιάδες τις ολόχρυσες
Της φαντασίας μου..."
Τόσο κοντά...







Στην Α. Β.

ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ...

ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ….

Ετούτο το χώμα είναι σκληρό, σαν τη σιωπή

Σε τούτο το άνυδρο τοπίο, φωνάζει το Εγώ μου

Σπάζεται με τη μοναξιά. Δεν αντέχει άλλο. Θέλει να τα διαλύσει

Όλα να τα καταστρέψει, να τα φοβερίσει, να τα κάνει αλλιώς

Διότι αλλαγή θέλει τούτος ο τόπος.

Κατηφορίζω τους καμένους λόφους της Νέας Εκάλης. Πιο κάτω στη

Θάλασσα πλατιά, η κωμόπολη του Χαλκουτσίου, ευτυχώς ότι πράσινο

Υπήρχε εκεί –παραμένει. «Μέχρι νεωτέρας» ειρωνεύεται ο Μπάμπης.

Κατηφορίζω και κοιτάζω τα βουνά της Ευβοίας. Πουθενά το χιόνι

Στις σκληροτράχηλες ράχες τους, στέναξαν τα βουνά κι εκεί

Όπως παντού. Σε αυτή τη χώρα παρανάλωμα της τρέλας της αφασίας.

Ετούτο το χώμα είναι σκληρό, σαν τη σιωπή

Αλλαγή. Αλλαγή. Παντού αλλαγή…

«από πού να πρωταρχίσει κανείς» αναρωτιέται ο Στέφανος με το δίκιο του

Όλα διαλυμένα. Όλα παρατημένα. Δεν υπάρχει Θεός για αυτά.

Οι άνθρωποι ξέχασαν τι εστί σπονδή. Το κρασί ή το νερό που χύνεις στο χώμα

Και που δεν επιστρέφεται στο σκεύος –σαν την υπόσχεση που δίνεις.

Υποσχέσεις που «δεν επιστρέφονται». Δεν τις αναιρείς. Η επιορκία δεν είναι μακριά.

«δεν υπόσχομαι τίποτα» ξεκαθαρίζουν οι άνθρωποι σήμερα «είμαι ο κανένας»

Και τελειώνουν εκεί. Και αποστρέφουν το κεφάλι. Και πίνουν μια γουλιά ουρανό

Με τα κουρασμένα πνευμόνια τους. Όλα τελείωσαν (?). αναστενάζουν

Κακό του κεφαλιού τους και καλά να πάθουμε, μοιρολογούν…

Ετούτο το χώμα είναι σκληρό, σαν τη σιωπή

Το ηλιοβασίλεμα έρχεται. Θα απαλύνει τον πόνο. Θα απαλύνει το τοπίο

Δεν θα φωνάζει πια. Δεν θα κραυγάζει τη μηδαμινότητα του και το σπασμένο χώμα

Θα’ ναι σαν να μην υπάρχει. Τα μάτια μας θα στρέφονται εκεί, όχι στο σπασμένο χώμα

Που διψάει βρόχινο νερό. Διψάει για αλλαγή καιρού. Για λίγη ελπίδα

Πως ήρθαμε εδώ; Ποιοι είμαστε; Που πηγαίνουμε;

Γίναμε άνθρωποι με Α κεφαλαίο ή παραμένουμε μηδενικά με μια καρδιά και δυο πόδια;

Έσπασαν όλα. Όλα βγήκαν ψέματα.

Ψέματα ψέματα ψέματα ψέματα

Και κάπου βρίσκεται η αλήθεια. Κατηφορίζω

Κι άλλο στον κάμπο. Βρίσκω κάτι χωράφια με σπαρτά

Δεμένα. Πουθενά ζώα που βόσκουν. Πουθενά άνθρωπος

Αλλαγή. Αλλαγή. Παντού αλλαγή. Το συντομότερο δυνατό!

Διότι ετούτο το χώμα πια, έγινε σκληρό, σαν τη σιωπή. Διψάει. Δεν αντέχει άλλο.

Διψάει για ένα κομμάτι ουρανό που το βαφτίσαμε κάποτε με τ’ όνομά του: ΕΛΠΙΔΑ.

ΜΝΗΜΗ

ΜΝΗΜΗ

Δροσερή πνοή του δειλινού

Πέργκολες με δεμένες κορδέλες

Λησμονημένες αγάπες και

                           Υποσχέσεις του ‘λιοβασιλέματος.

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Γράμματα επί γραμμάτων μέσα

Σε κουτί με αραβουργήματα το σχέδιο

                         Και ξεφτισμένες τις άκρες του.

Ίχνη από άοσμα δάκρυα στο χαρτί

Κιτρίνισε – το εναγκάλισμα του Χρόνου

Βλέπεις πως περνάν τα χρόνια

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Το όνομά σου μόλις

Που φαίνεται στην άκρη της

Τελευταίας πρότασης

                               –από κάτω

Ένα δάκρυ

                        –το θεσπέσιο ίχνος του

«Σ αφήνω . Δεν μπορώ άλλο. Κατάλαβέ με.»

Η πρόταση σου μου’ δεσε

Κόμπο στο λαιμό –τότε!

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Η ΣΙΩΠΗ

Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν λόγια
Δεν τις περιγράφεις. Δεν λες γι αυτές. Ξέρεις πως υπάρχουν.
Και τις κρατάς για σένα. Είναι οι δικές σου στιγμές.
Δεν τις μοιράζεσαι. Με κανέναν. Για σένα μόνο...
Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν λόγια
Σαν τα άνυδρα τοπία. Κρανίου τόποι όπου παραμονεύει
Δυσοίωνο το αναπόφευκτο. Κάθε λεπτό- κάθε στιγμή. Και όταν βρίσκεσαι εκεί
Νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό σου- η καρδιά σου να συνθλίβεται και εσύ
Να μένεις άλαλος και τρελός. Τρελός από απόγνωση, θλίψη και αβάσταχτο πόνο
Στα σωθικά σου. Άνυδρο τοπίο. Σπασμένο το χώμα. Σαν παζλ. Ένα χαμόκλαδο εδώ
Και εκεί. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο.
Τούτο το μέρος έχει όνομα βαρύ. Λέγεται Σιωπή.
Του ταιριάζει. Που'ναι τα κελαϊδήσματα; Που'ναι ο ήχος του ανέμου, του νερού, της χλόης;
Τίποτα απ' όλα αυτά δεν υπάρχουν. Εδώ και καιρό. Πολύν καιρό...
Όλα τα βαραίνει η αδυσώπητη Σιωπή.
Εγκλωβίζει τις στιγμές. Τις κάνει δικές της. Σου χαμογελάει
Με κακοβουλια. Δεν σου δίνει ελπίδα. Μονο να φεύγεις.
Και να φεύγεις μακριά. Μην σε πνίξει η Σιωπή με το βάρος της. Είναι
βαριά. Πολύ βαριά για να τ' αντέξεις...
Άνυδρο τοπίο. Σπασμένο το χώμα -διψάει. Η ΣΙΩΠΗ...


...

η ΚΑΡΔΙΑ...

Υπάρχουν Καρδιές που τις χαίρεσαι.
Να τις ακούς πως χτυπάνε και να λες "α! τι ωραία που'ναι η ζωή..." ή "τι όμορφο να είναι κανείς ερωτοχτυπημένος/νη..." και να χαμογελάς.
Να νιώθεις μεγάλη τιμή ή πάθος καθώς εκείνος/εκείνη σου πιάνει το χέρι σου και το βάζει πάνω στο στήθος του/της και σε ρωτά: "Την ακούς; Χτυπάει μόνο για σένα..."
Ναι, υπάρχουν καρδιές που τις χαίρεσαι.
Καρδιές μπαλόνια, καρδιές μεγάλες σαν αερόστατα, καρδιές -κουβέρτες (που σε σκεπάζουν με τη θαλπώρη τους)...
Καρδιές πολύχρωμες: καρδιές κόκκινες, γαλάζιες, πράσινες, κίτρινες...ο,τι θες!
Φυσικά υπάρχουν και οι συλλέκτες των Καρδιών.
Όπως υπάρχουν και οι μοναχικές καρδιές...
Καρδιές. Καρδιές...Παντού καρδιές!
"Δωσ΄μου την καρδιά σου, αγάπη!" χαίρεσαι να ακούς και κρυφοχαμογελάς ντροπαλά ή με αυτοπεποίθηση.
"Η Καρδιά σου είναι η ζωή μου Όλη!" λεει ένας ασθενής καρδιοπαθής κλαίγοντας, αφότου βγήκε από χειρουργείο...
Καρδιές σε καρτέλες ευχών, καρδιές με μαρκαδόρο σε πλαστικό του καφέ με τον αριθμό τηλεφώνου σημειωμένο από κάτω, καρδιές κονκάρδα για το αιώνιο πανηγύρι της Αγάπης, καρδιές άτεχνα σχεδιασμένες σε ραβασάκια παιδιών "...θα σε δω απόψε το βράδυ;"
Καρδιές...καρδιές...καρδιές...
Που χτυπάει η δική σου καρδιά;


...

ΤΟ ΣΩΜΑ...

Καθώς τελειώνω έναν πίνακα ζωγραφικής με θέμα "Γυναικείο Γυμνό", σκέφτομαι τις ερωτήσεις όλων εκείνων που με επισκέπτονται στο ατελιέ μου. Γιατί ζωγραφίζεις γυμνές; Τι είναι για σένα το γυμνό σώμα; Γιατί τις κάνεις "ασπρομαυρες"(!) και δεν βάζεις και λίγο χρωματάκι...;
Λοιπον, ένα έχω να πω -δεν γνωρίζω: είναι μια γνωστή- άγνωστη "γεωγραφία" για μένα. Ξέρω πολλά για την ανατομία του γυναικείου σώματος. Αλλά πάντοτε έχω την αίσθηση πως, όσο περισσότερο το γνωρίζω, τόσο...πιστεύω πως στη πραγματικότητα ελάχιστα ξέρω γι αυτό! Ναι, για γεωγραφία του ανθρώπινου σώματος πρόκειται. Ποιος κάνει κάποιος μια τοπιογραφία; Μια θαλασσογραφία...; Έτσι και με το σώμα: ένα τοπίο λουσμένο στο φως και αναδεικνυόμενο από τις...σκιες! Φως και Σκια -να τι χρειάζεται ένα τοπίο. Ένα ανθρώπινο σώμα. Το συστρέφεις, το τοποθετείς έτσι ή αλλιώς...το τοποθετείς σε στάσεις αφύσικες...Και τι ψάχνω; Για την πολυποθητή "φόρμα" πάνω του. "Κάτσε ακίνητη έτσι! Έτσι μ΄αρέσει..." λέω στα μοντέλα και αυτές...μήλα! Μήλα ακούνητα. Σαν αγάλματα.
Έτσι πρέπει. Να απολαύσω την εικόνα ενός γυμνού σώματος: το φως και η σκια ανταγωνίζονται πάνω στις καμπύλες, στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στα χέρια, στα πόδια, στα στήθη, στη πλάτη...Παντού!
Πολλές φορές, χρησιμοποιώ τους καθρέφτες δίπλα στα μοντέλα: εκπληκτικά εικαστικά/φορμαλιστικά αποτελέσματα. Σχεδόν...τρισδιάστατα, μη πω..."Τι υπέροχος ο κώλος σου, αλήθεια!" ψυθιρίζω και το μοντέλο μ΄ακούει χαμογελώντας. Του ξεφεύγει ένα "σας ευχαριστώ κύριε...". Αυτό μάλιστα! Αυτοπεποίθηση μοντέλου. Έτσι βέβαια, μου κάνει τη χάρη να μείνει ακίνητη περισσότερη ώρα.
Όσο το σκέφτομαι, τόσο αντιλαμβάνομαι πως δεν έχω έτοιμες, "γενικές" απαντήσεις στα αρχικά ερωτήματα. "Χαρέμι το'κανες εδώ μέσα..." μου πετάει ένας (υποψήφιος) πελάτης. Σχεδόν ηλικιωμένος. Χαμογελάω: όντως...χαρέμι: πίνακες γυμνών γυναικών κρεμασμένοι εδώ και εκεί...
Χαμογελάω και συνάμα μελαγχολώ...

...

Μεσα στο Δάσος...

Μερικοί ζουν στο μπετόν- άλλοι ζουν πάγανη ζωή...

Το πρώτο πράγμα που κάνεις, όταν αντικρίζεις ένα αρχαίο δάσος: αναπνέεις.
Και αναπνέεις βαθιά! Αναπνέεις προετοιμάζοντας τον εαυτό σου στη μυητική
περιπλάνησή σου μέσα στα σπλάχνα του δάσους. Γεύεσαι τη δροσιά και τα
πλούσια αρώματα του βουνίσιου αέρα. Νιώθεις το τρίξιμο των ξερών
φύλλων και κλαδιών στις πατούσες. Η καρδιά σου γνωρίζει την αγγαλίαση. Τη νιώθεις
μοναδική εμπειρία...Δε θα το άλλαζες με τίποτα στον κόσμο, ίσως...
Τι είναι το δάσος; Η Αρχή του Κόσμου, της ζωής; Ή απλώς ένα αρχαίο μέρος αυτής...;
Και ποιά η σχέση του εαυτού μας με τούτο το δάσος (και κάθε δάσος που διασχίζουμε);
Με τέτοιες σκέψεις, αναπολώντας τη σχέση των προγώνων μας με την άγρια Φύση και καθώς περπατώ ανάμεσα στα αιωνόβια δέντρα (πεύκα, καστανιές, πλατάνια, οξιές...), βλέπω μια παρέα ανθρώπων να κρεμάνε πολύχρωμες κορδέλες ανάμεσα σε συστάδα πεύκων! Διαπιστώνουν τη
παρουσία μου, καθώς τους πλησιάζω, αλλά σύντομα στρέφουν τη προσοχή τους στην ενασχολησή τους. Δένουν τη μια κορδέλα μετά την άλλη. Σε μια σειρά. Από πάνω ως κάτω.
Τους ρωτάω τι γίνεται. " Τι είναι αυτό, παιδιά;" Στρέφουν πάλι τα κεφάλια τους προς εμένα, διστακτικά. Είναι επιφυλακτικοί για την απάντηση που πρέπει να μου δώσουν. Ένας από τη παρέα
παίρνει τη πρωτοβουλία και μου εξηγεί:
" Τιμάμε τους Θεούς και τις Θεές των Δασών. Οι κορδέλες ανεμίζουν με τον Αγέρα -κάνουν έναν διακριτικό ήχο, έτσι όπως είναι βαλμένες- και είναι σαν να σου μιλάνε..."
-"Αλήθεια;" δεν κρύβω την εκπληξή μου "Μπορώ να κρεμάσω και εγώ μια...;"
Μια κοπέλα της παρέας μου δίνει μια πορφυρή κορδέλα, χαμογελώντας. Της χαμογελώ και εγώ και την ευχαριστώ για το "δώρο" της. Πλησιάζω και τη κρεμάω στο σχοινί, ανάμεσα σ' άλλες.
"Είναι το χρώμα της Άρτεμης" μου λέει κάποια στιγμή. Δεν καταλαβαίνω της λέω και μου εξηγεί πως ήταν το χρώμα που φορούσε στη ζώνη της.
"Έχει κάποιον συμβολισμό...;" τη ρωτάω κατόπιν. Δεν μου απάντησε. Σιώπησε και γύρισε στη παρέα της. Εγώ διαπίστωσα πως είχα ακόμα δρόμο μπροστά μου και έπρεπε να συνεχίσω για να προλάβω. Τους χαιρέτησα και τους ευχαρίστησα άλλη μια φορά. Τι είναι τούτοι; Παγανιστές, βέβαια...
Χαμογέλασα. Υπάρχουν ακόμα τέτοιοι. Όχι επειδή θέλουν να ξεχωρίσουν, αλλά επειδή νιώθουν το κάλεσμα. Θέλουν να είναι τέτοιοι- όπως καλώς αισθάνονται και πιστεύουν.
Νιώθουν το κάλεσμα των Πνευμάτων/ Θεών της Φύσεως...
Νιώθουν το Ιερό Κάλεσμα του Αρχαίου Δάσους...
Συνεχίζω την ανηφορική διαδρομή. Σιωπηλός και βυθισμένος σε αυτές
τις σκέψεις μου. Στην επιστροφή -λέω μέσα μου- θέλω κάτι να γράψω γι' αυτό...


Μερικοί ζουν στο μπετόν- άλλοι ζουν πάγανη ζωή...

τι είμαστε; Εμείς οι Άνθρωποι...

 Πρέπει να σκεφτούμε τι είμαστε. Άνθρωποι, ασφαλώς! Τι Είναι Άνθρωπος; Και σαν άνθρωποι, ποια θεωρούμε πως είναι η θέση μας και ο ρόλος μας σε τούτη τη ζωή εδώ, σ αυτή τη Γη; Ο Άνθρωπος, λοιπόν, είναι ο μέγας αυτός ως φορέας του Θείου Λόγου και ως υλικός ενσαρκωτής ενός Θείου Λόγου. Όπως έλεγαν και οι παλιοί Μύστες: «δεδομένο είναι ο προορισμός του ανθρώπου και αι εντεύθεν απορρέουσαι υποχρεώσεις και τα εντεύθεν απορρέοντα δικαιώματά του».

           Ο Άνθρωπος αποτελεί το τελειότερο δημιούργημα της Φύσης , το πλέον πολυσύνθετο κατασκεύασμα αυτής –όπως ιδιαίτερα από αρχαιοτάτων χρόνων τόνισε ο μέγας Αριστοτέλης στα περί  Φυσιολογίας του. Αλλά άμα της εντρύφησης στην εσωτεριστική διδασκαλία, μαθαίνουμε πως ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα οι σκέψεις, η ικανότητα λόγου και το υλικό σώμα του: είναι και από μη-υλικά στοιχεία, όπως πνευματική, αστρική και αιθερική ύλη. Κάτι που μαθαίνουμε πως δίδασκαν άνα την οικουμένη από αρχαιοτάτων χρόνων οι Μεγάλοι Μύστες και Διδάσκαλοι Ιερείς ,μέσω των πλουσιότατων μυστηριακών παραδόσεών τους.

         Τι είμαστε; Εμείς οι Άνθρωποι....

Σ έναν κόσμο διπολικό...

 «Γεννήθηκα σε μια εποχή κατά την οποία οι περισσότεροι νέοι είχαν χάσει την πίστη τους στον Θεό, για τους ίδιους λόγους που οι μεγαλύτεροί τους την είχαν-χωρίς να ξέρουν το γιατί»,

Φερνάντο Πεσσόα, Το Βιβλίο της Ανησυχίας*  

      Σε έναν κόσμο εκ φύσεως διπολικό τίποτε δεν μπορεί να διαφύγει από την ισχύ αυτής της κυριαρχίας. Στην διπολικότητα που δεσπόζει στα αισθητά, υλικά, συναισθηματικά και διανοητικά πράγματα αυτού του κόσμου, ο άνθρωπος είναι δύσκολο να προσαρμοστεί καθώς η συνηθισμένη λειτουργία των νοητικών του ικανοτήτων δεν του επιτρέπει την ταυτόχρονη σύλληψη και των δυο πόλων μιας διπολικότητας....

Αιόλου Πύλες (για καθημερινούς λογισμούς...)

Κατάθεση σκέψεων...κατάθεση ψυχής...