η ΑΠΟΣΤΑΣΗ

Είσαι μακριά...
Το σαλόνι χιονισμένο από συναισθήματα
Που το κατακλύζουν. Η ζωή έχει έλεος; Ψάχνεις
το τηλεκοντρόλ να κλείσεις το χαζοκούτι. Γιατί το άνοιξες
Τι να δεις τι έψαχνες δεν θυμάσαι. Απλά άνοιξες ΤιΒι. Έτσι
Από συνήθεια...
Είσαι μακριά.
Σκέφτεσαι τη μορφή της. Το αριστερό σου χέρι μια μίνι --φώτο της.
Εκτυπωμένη κι αυτή. Σχεδόν χλωμή από τα μεγάλα πιξέλ. Προσπαθείς
Να φανταστείς τα υπόλοιπα.
"Είσαι όμορφη" σου ξεφεύγει.
Την ξανακοιτάς. Μια εικόνα παγωμένη από χρόνο και τεχνολογία.
Μιλήσατε κάμποσες φορές. Κάποιες φορές ξεσπούσατε σε γέλια. Άλλες
τσακωνόσασταν. Άλλες σχολιάζατε την επικαιρότητα. Οι ώρες περνούσαν
Μ άυτον τον τρόπο. Απολαυστικά. Γέμιζε ο χρόνος έτσι.
Στο δεξί ένα κινητό. Μόλις πληκτρολόγησες ένα νούμερο.
Απάντηση καμια. "Που είσαι;" αναρωτιέσαι ξανά και ξανά...
Είσαι μακριά.
Τι σου'ναι αυτές οι αποστάσεις;
Γιατί κωλώνεις στη πρωτοβουλία;
Γιατί δεν εκμηδενίζεις τις αποστάσεις;
Με τη ψυχή. Με το Εγώ. Με τα πάντα...
Εκμηδενίζεις αυτό που σε ενοχλεί. Που σε τυρρανάει
Που σε καταπιέζει ως εκεί που δεν πάει άλλο.
Εκμηδενίζεις...
"Μα που είσαι;"
Η καρδιά κάνει κάτι -σαν να διαμαρτύρεται. Δεν είσαι σίγουρος.
Αλλά κάτι συμβαίνει. Κάτι τρέχει. Αδυνατείς
Να το προσδιορίσεις ακριβώς.
Αλλά σου αρέσει -τούτος ο κτύπος. Αυτή η όχληση του αίματος
Εκείνη την βαθιά ώρα της νυκτός.
Μίλα της. Μίλα της. Μίλα της...
Είσαι μακριά.
Αλλά και τόσο κοντά
"Στα ονειρά μου! Στις πεδιάδες τις ολόχρυσες
Της φαντασίας μου..."
Τόσο κοντά...







Στην Α. Β.