Η ΣΙΩΠΗ

Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν λόγια
Δεν τις περιγράφεις. Δεν λες γι αυτές. Ξέρεις πως υπάρχουν.
Και τις κρατάς για σένα. Είναι οι δικές σου στιγμές.
Δεν τις μοιράζεσαι. Με κανέναν. Για σένα μόνο...
Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν λόγια
Σαν τα άνυδρα τοπία. Κρανίου τόποι όπου παραμονεύει
Δυσοίωνο το αναπόφευκτο. Κάθε λεπτό- κάθε στιγμή. Και όταν βρίσκεσαι εκεί
Νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό σου- η καρδιά σου να συνθλίβεται και εσύ
Να μένεις άλαλος και τρελός. Τρελός από απόγνωση, θλίψη και αβάσταχτο πόνο
Στα σωθικά σου. Άνυδρο τοπίο. Σπασμένο το χώμα. Σαν παζλ. Ένα χαμόκλαδο εδώ
Και εκεί. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο.
Τούτο το μέρος έχει όνομα βαρύ. Λέγεται Σιωπή.
Του ταιριάζει. Που'ναι τα κελαϊδήσματα; Που'ναι ο ήχος του ανέμου, του νερού, της χλόης;
Τίποτα απ' όλα αυτά δεν υπάρχουν. Εδώ και καιρό. Πολύν καιρό...
Όλα τα βαραίνει η αδυσώπητη Σιωπή.
Εγκλωβίζει τις στιγμές. Τις κάνει δικές της. Σου χαμογελάει
Με κακοβουλια. Δεν σου δίνει ελπίδα. Μονο να φεύγεις.
Και να φεύγεις μακριά. Μην σε πνίξει η Σιωπή με το βάρος της. Είναι
βαριά. Πολύ βαριά για να τ' αντέξεις...
Άνυδρο τοπίο. Σπασμένο το χώμα -διψάει. Η ΣΙΩΠΗ...


...