ΕΛΛΑΔΑ...;;;

.Χρειάζεται αυτή η χώρα ήρωες;

.Μάλλον Ανθρώπους-Πολίτες χρειάζεται, με Α και Π κεφαλαίο. Πολίτες με αίσθηση της ευθύνης και του καθήκοντος. Μεγάλη κουβέντα, ναι -που εύκολα βέβαια γίνεται, αλλά στη πράξη...ε κάπου κολλάει! Αλλά είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο: χρειαζόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. Και αυτό το "έλληνες" πρίν το "πολίτες" έχει τη σημασία του. Υπάρχουν οι Έλληνες (ουχί νεο-έλληνες του καφενέ, του αραλικιού και της ρεμουλας, από δαυτούς εχορτάσαμε η χώρα) σήμερα; Εδώ θα μου πείτε "- Μα δεν υπάρχει πια η Ελλάδα. Αυτό που υπάρχει, είναι μια χώρα- νεκροταφείο!" όπως τόνισε εμφατικά ένας φίλος. Χώρα-νεκροταφείο; Φοβερή κουβέντα. Και θλιβερή. Σε θλίβει να υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται έτσι.
.Μα έχουν δίκιο, θα επιμείνετε. Και τι θα κάνουμε; ερωτώ εγώ. Θα αναθεματίζουμε τη μοίρα μας, θα καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια να υπομείνουμε το "μοιραίο"; Ή τελικά θα το πάρουμε απόφαση να αντισταθούμε. Άλλη μεγάλη κουβέντα κι αυτή, ναι-ναι το ξέρω. Από μεγάλες κουβέντες οι νεοελλήν είναι μανούλες. Είπαμε, στη πράξη κολλάμε (και θα συνεχίσουμε να...κολλάμε; ).
.Αλλά πρέπει να Π-Α-Ψ-Ο-Υ-Μ-Ε να κολλάμε. Να πούμε στον άνθρωπο που βλέπουμε μέσα στον καθρέπτη μας "Φτάνει πια! Άντε κουνήσου!!!" και λεγοντάς το, να το εννοούμε. Μάλιστα, να το εννοούμε.
.Διότι εκεί είναι ένα άλλο μας πρόβλημα.
.Σπανίως εννοούμε ειλικρινώς, αυτό που ξεστομίζουμε...
Τόσο εύκολο έχει γίνει πια...

Σχετικά με τον Χ.Φ.Λάβκραφτ...

     - Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που ο περίφημος μάγος του εξωκοσμικού τρόμου άφησε την τελευταία του πνοή και μας κληροδότησε μια σπουδαία σειρά διηγημάτων και νουβέλων φανταστικής λογοτεχνίας.
     - Από τις λογοτεχνικές σελίδες του, παρέλασαν ουκ ολίγα φανταστικά πλάσματα: νεκροζώντανοι, μάγοι, τρελοί άραβες μυστικιστές, παράξενοι αναζητητές του Εξωκοσμικού Διαστήματος, πλάσματα από το Υπερπέραν, ο Νυαρλαθοτέπ, ο Νταγκόν και φυσικά ο περιβόητος ΚΘΟΥΛΟΥ και η αποκρουστική εξωδιαστατική ακολουθία του...
    - Πολλοί φανατικοί αναγνώστες του έργου του Λάβκραφτ πίστεψαν (?) πως όντως υπήρχε (ή υπάρχει ακόμα?) το αλλόκοτο βιβλίο του τρελού άραβα Αλχαζρεντ ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ...
    - Ο Λάβκραφτ λοιπόν, ένας συγγραφέας που με το έργο του επηρρέασε κατοπινούς σύγχρονους συγγραφείς λογοτεχνίας τρόμου και φαντασίας, όπως ο Στήβεν Κινγκ, ο Κλαϊβ Μπάρκερ, ο Μπραϊαν Λούμλεϊ, ο Ρίτσαρντ Μάθεσον, Πήτερ Στράουμπ, Ντένις Έτισον και σωρό άλλοι σπουδαίοι...
     - Δημοφιλέστερα διηγηματά του: ο Τρόμος του Ντάνγουϊτς, Ντάγκον, Στα βουνά της Τρέλας, ο Τύμβος, Τα ποντίκια στους τοίχους, Χέρμπερτ Λομ-ο Αναβιωτής, Η Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ...χωρίς να υποτιμούμε και τα υπόλοιπα, που είναι καλογραμμένα και με μοναδική ατμόσφαιρα, σασπενς και ποιητικό οίστρο...
-ΟΣΟΙ από σας δεν τον έχετε πιάσει ποτέ, μάλλον είναι καιρός να ξεκινήσετε... 

Ν.ΜΑΛΚ

ZHTEITAI KAΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗ...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗ...

 Έτσι μάλιστα. Κατανόηση και Ανοχή. 2 υπέροχες λέξεις της ελληνικής γλώσσας, που τιμήθηκαν πολλακίς από την Αρχαιότητα, αλλά κάπου...στους μεσαιωνικούς χρόνους (ως τα σήμερα)χάθηκαν στη λαίλαπα της Μισαλλοδοξίας, της μωρίας, της αλαζονείας, της αυτοκαταστροφικότητας. Τέσσερα πράγματα που δυστυχώς, χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος των σημερινών νεοελλήνων.
  Ο Φ.Λ. είναι ένας δημιουργικός, δραστήριος και ανήσυχος άνθρωπος. Δεν άφηνε τίποτα στη τύχη- ενδιαφερόταν για τα πάντα.
Αγαπούσε και εξακολουθεί να αγαπάει τους συνανθρώπους του. Να ενδιαφέρεται για εκείνους. ΄Οχι σαν καλός χριστιανός (που δεν είναι -επιλέγοντας διαφορετικο΄θρήσκευμα) αλλά ως Άνθρωπος με Α κεφαλαίο.
   Ουκ ολίγες φορές συμμετείχε σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, μπαζάρ, επισκέψεις σε γηροκομεία και ορφανοτροφεία, κ.τ.λ.. Πάντα για όλους έχει να δώσει ένα χαμόγελο. Πάντα πρόσχαρος και ανιδιοτελής.
  Λοιπόν, αυτός ο Άνθρωπος (ναι -για τη περιπτωσή του επιμένω το "Α" κεφαλαίο) κάποια μέρα πήρε τη μεγάλη απόφαση να γίνει...ελευθεροτέκτων.
   Τι σήμαινε για αυτόν; Να μπει στο λούκι για..."νέες ισχυρές γνωρισμίες"; Για επαγγελματική ανέλιξη; Για ιδιοτελείς σκοπούς...;
   Τίποτα απ' όλα αυτά. Ανήσυχος Άνθρωπος ων, με φιλοσοφικές απορίες για τη Ζωή, για τον Κόσμο, για τα Πράγματα -για τα ΠΑΝΤΑ, επέλεξε μια προσωπική οδό για την εύρεση της προσωπικής του Αλήθειας. Πάντοτε την αναζητούσε. Να βρεί και το ΦΩΣ μέσα του, να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος...
    Μυήθηκε, τέλος πάντων, γνώρισε νέα άτομα με παρόμοιες ανησυχίες με εκείνον και βεβαίως ένιωσε -και νιώθει ακόμα!- πως βρίσκεται σε χώρο οικείο, που του ταιριάζει απόλυτα.
   Όμως, δεν ήταν στο χαρακτήρα του να...είναι και να παραμείνει κρυψινους. Δεν κρατούσε μυστική την ιδιότητά του -κι ας τον είχαν προειδοποιήσει: "Εδώ είναι Ελλάδα..."
   "ΕΙΜΑΙ ΤΕΚΤΩΝ" είπε στους δικούς του, στη παρέα των φίλων του, στους συναδέλφους του στον επαγγελματικό χώρο του, παντού...
    Έκτοτε, έχει αλλάξει η ζωή του.
    Τον κοιτούσαν με μισό μάτι -εκείνον, τον ανιδιοτελή Άνθρωπο που πρόσφερε τόσα ΚΑΙ προσφέρει ακόμα στον κόσμο- με καχυποψία, με φόβο, με απέχθεια κιόλας. "Τι γυρεύει τώρα, τέτοιο καλό παιδί, ανάμεσα σε εβραιομασώνους συνωμότες;;" ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη του. Τόσα γνώριζαν όλοι οι "φίλοι" και "δικοί" του περί τεκτονισμού: μια οργάνωση σατανιστών, ανθέλληνων, συνωμοτών,έκφυλων, ιδιοτελών, που επιβουλεύονται την παγκόσμια κυριαρχία...
    Εκείνος όμως, ο Φ.Λ. ο Άνθρωπος, εκεί! Ακέραιος, με αξιοπρέπεια και ήθος ακλόνητο και με ψυχολογία σταθερή, δεν έδινε και ούτε δινει σημασία σε κακεντρέχειες, συκοφαντίες,μωρίες και συμπεριφορές που χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν ανθρώπους αμόρφωτους, αδαείς, μικρόνοους...
  "Δεν με πειράζει. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε" απαντά και γυρίζει πλευρό: καταλαβαίνει πλέον, ΠΟΙΟΙ είναι οι πραγματικοί φίλοι του και ποιοι όχι. Ποιοί είναι οι σωστοί άνθρωποι και ποιοί όχι. Ειδικά τώρα που τους γνωστοποίησε την τεκτονική ιδιοτητά του...
  " Τουλάχιστον γνωρίζω ποιοί είναι και παραμένουν φίλοι μου -δικοί μου πραγματικά, άνθρωποι" μου λέει με χαμόγελο. Νιώθω πως και η καρδιά του χαμογελά το ίδιο. Ατάραχος, νηφάλιος, με κατανόηση.
   Σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους του δύσμοιρου τόπου αυτού, όπου η κατανόηση και η ανοχή έχει εκλείψει προ πολλού (?)...

Συγκέντρωση για το Βωμό τον 12 Θεών και του Ελέους ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΒΩΜΟΥ ΤΩΝ 12 ΘΕΩΝ Υπέρ βωμών και εστιών, έλεγαν οι πρόγονοι μας. Και όμως στις αρχές του 21ου αιώνος  όπως φαίνεται, καλούμαστε για άλλη μια φορά να αποδείξουμε το αν είμαστε άξιοι απόγονοι αυτών των ενδόξων προγόνων. Σε μία πατρίδα που τα πάντα όπως φαίνεται από τα γεγονότα, θυσιάζονται στον δικό τους “βωμό” του κέρδους και της μίζας, έρχεται μια ακόμα πρόκληση  για όλους  εμάς που πιστεύουμε ότι άλλοι είναι οι βωμοί μας και τα ιερά μας. Άλλες είναι οι αξίες και τα ιδανικά των Ελλήνων και Ελληνίδων. Μια πρόκληση λοιπόν για όλους εμάς που δεν πιστεύουμε στους βωμούς των πολυεθνικών, του ξεπουλήματος της πατρίδας μας και στον καθημερινό εξευτελισμό του Έλληνα πολίτη. Σε μία Αθήνα που κάποτε αποτελούσε το πνευματικό κέντρο και όχι μόνο, του πολιτισμένου κόσμου, που ενέπνευσε στην ανθρωπότητα τις θεμελιώδεις αξίας της συμμετοχής στα κοινά, των δημοκρατικών ιδεωδών, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, σε αυτήν την Αθήνα που μέχρι σήμερα αποτελεί τον πνευματικό και πολιτικό φάρο σύμπασας της οικουμένης, κάποιοι όχι μόνο απαξιούν την σημασία της, τα μνημεία της και την ιερότητα τους,  αλλά και αποδεικνύονται, μέσα από τα έργα τους, ανάξιοι διαχειριστές αυτής της κληρονομιάς. Έτσι με θλίψη και απέραντη οργή για την προσβολή που μεθοδεύεται  από κάποιους κύκλους, λες και η  πολιτισμική μας ιερή κληρονομιά είναι χωράφι και φέουδο τους, πληροφορηθήκαμε την απόφαση των ΗΣΑΠ να προβεί στην εσπευσμένη κατάχωση του ιερότερου βωμού της Αρχαίας Αθήνας, του ιερότερου βωμού της Δημοκρατίας, του βωμού των 12 θεών, ενός από τα αρχαιότερα μνημεία της πόλης  που αποτελούσε ορόσημο και εθεωρείτο ουσιαστικά το κέντρο της πόλης, εφόσον χρησιμοποιείτο ως αφετηρία για τη μέτρηση όλων  των αποστάσεων στην Αττική. Ήταν η «Πλατεία Συντάγματος» της αρχαίας Αθήνας, όπως λένε χαρακτηριστικά  οι αρχαιολόγοι. Σήμερα καλύπτεται κατά τα 9/10 του, από τα έργα του σιδηροδρόμου ενώ μόνο ένα μικρό τμήμα του, η νοτιοδυτική γωνία είναι ορατή. Είναι αυτός ο βωμός που κατά τον Θουκυδίδη (Ιστοριών VI, 54, 6-7) ιδρύθηκε το 522 από τον Ιππία. Όπως μας πληροφορεί η αρχαιολόγος Σοφία Αλιφέρη, «ο Πίνδαρος, προφανώς αναφερόμενος στον Βωμό, στον διθύραμβό του για τους Αθηναίους, καλεί τους Ολύμπιους Θεούς σε χορό κοντά στον ευώδη, πολυσύχναστο ομφαλό της πόλεως στην ιερή Αθήνα, στην ξακουστή, περίτεχνα διακοσμημένη αγορά». Αλλά έρχεται και ο Παυσανίας να μας δώσει μια ακόμα σημαντική πληροφορία αναφέροντας τον και ως «Βωμό του Ελέους», που χρησίμευε ως απαραβίαστο άσυλο των ικετών. Ό ομφαλός της Αθήνας λοιπόν σήμερα, το κέντρο της Δημοκρατίας, ο βωμός των ικετών του κάθε ανήμπορου και αδικημένου, ο βωμός των προγόνων μας και θεών, ένα σύμβολο όχι μόνο για την Ελλάδα  αλλά για όλη την ανθρωπότητα απειλείται με ολοσχερή καταστροφή.  Η λύση της  κατάχωσης και  οι λοιπές φιλολογίες λέγονται βέβαια χάριν αστεϊσμού, αφού για τους γνωρίζοντες αποτελεί μια προσφιλή τακτική του νεοελληνικού κράτους, για να κλείνει στόματα και να διευκολύνει μεγαλοεργολάβους και λοιπά συμφέροντα. Ας μας πει λοιπόν το ΥΠ.ΠΟ από όλα αυτά τα ευρήματα που με την μοναδική και απαράδεκτη εκείνη νοοτροπία καταστροφής επί δεκαετίες εφαρμόζει στην Ελληνική επικράτεια, πόσα μνημεία αφού τα κατέχωσε, μετά τα ανέδειξε. Άρα αν επιβάλουν για άλλη μια φορά πιεζόμενοι την δική τους άποψη περί «πολιτισμού», ξεχάστε οριστικά την σωτηρία του σημαντικότατου για όλη την υφήλιο αυτού μνημείου. Η πρόσφατη δε ανασκαφή αποδεικνύει την περιορισμένη καταστροφή των μνημείων στο σημείο αυτό από την εσκεμμένη τοποθέτηση των ραγών του τρένου σε υψηλότερο επίπεδο. Τα στοιχεία που παραθέτουν οι αρμόδιοι είναι διαφωτιστικά: Η διάνοιξη χανδάκων για τη θεμελίωση των τοίχων του σιδηροδρόμου το 1891 κατέστρεψε μερικώς τον περίβολο του βωμού και έφερε στο φως μικρά τμήματά του. Η συνέχειά του αποκαλύφθηκε κατά τις ανασκαφές της Αγοράς το 1934. Άρα τώρα είναι η χρυσή ευκαιρία για να βγει στο φώς ολόκληρος ο βωμός των 12 θεών, ολόκληρος ο ομφαλός της Αθήνας, ολόκληρο το σύμβολο του λίκνου της Δημοκρατίας. Για τους αρχαιολόγους, η προοπτική κατάχωσης αυτού του εξαιρετικού ευρήματος προκαλεί απογοητευτικές σκέψεις για τις βασικές επιλογές μας ως κοινωνίας. Καλούμαστε να διαχειριστούμε ένα παρελθόν, λένε, του οποίου αποδεικνυόμαστε κατώτεροι, ακόμη και σε επίπεδο αδυναμίας κατανόησής του. «Είναι υποχρέωσή μας προς τον εαυτό μας, προς τα παιδιά μας και προς τον υπόλοιπο κόσμο και μάλιστα του δυτικού πολιτισμού του οποίου οι ρίζες καυχιόμαστε ότι βρίσκονται εδώ», λέει η αρχαιολόγος Ανδρονίκη Μακρή. Αν γίνει κατάχωση, τότε «ως κοινωνία θα έχουμε παραδεχθεί ότι δεν μπορέσαμε, ότι άλλοι υπαγορεύουν τους κανόνες, όσοι καταλήστευσαν τον τόπο και, το κυριότερο, όσοι εκμαύλισαν τους ανθρώπους, όσοι συνέβαλαν να χάσουν οι Έλληνες την αξιοπρέπεια της φτώχειας και της ολιγάρκειάς τους, όσοι ξεπούλησαν τη συνείδηση του εμείς αντί του εφήμερου εγώ, όσοι συστηματικά διέσυραν, ευτέλισαν και κατέστησαν το παρελθόν ανυπόληπτο αντί του δανείου ευμαρούς παρόντος», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Άγγελος Π. Ματθαίου. Οι αρχαιολόγοι προτείνουν υπερύψωση της γραμμής ή μεταφορά του βωμού. Κατόπιν όλων αυτών και με βαθειά συναίσθηση του καθήκοντος μας ως απόγονοι ενδόξων και πολεμιστών προγόνων, αυτών που σταμάτησαν την Δεσποτική Ανατολή στον Μαραθώνα όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Αρχαίες πηγές, υποστηρίζοντας τα δίκαια των Ελλήνων και ξένων αρχαιολόγων που δεν υποκύπτουν σε πιέσεις μεγαλοσυμφερόντων και έχουν ως γνώμονα μόνο την σωτηρία και ανάδειξη της τεράστιας Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς  σε οικουμενική και πανανθρώπινη βάση, καλούμε τώρα και άμεσα τον ΗΣΑΠ πρωτίστως αλλά και όλους όσους υποστηρίζουν την άποψη περί καταχώσεως η μεταφοράς του βωμού, πρό των ευθυνών τους. Καμία μεταφορά του βωμού δεν θα γίνει, αφού αλλάζει όλη η σημασία υπάρξεως του βωμού και η ιερότης του, και καμία κατάχωση. Στην αντίθετη περίπτωση να γνωρίζετε καλά κύριοι του ΗΣΑΠ, ότι θα έχετε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, και η ευθύνη πια θα είναι δική σας για όσα επακολουθήσουν. Χωρίς απειλές, χωρίς  μεγαλοστομίες αλλά με μόνο αίσθημα εκείνο  της υπεράσπισης  όλων αυτών που εσείς καθημερινά θυσιάζετε στους δικούς σας βωμούς του ψέματος, της  αναξιοπιστίας του ευτελισμού ανθρώπινων συνειδήσεων ιερών και οσίων, μόνο και μόνο με στόχο την εξουσία και το χρήμα, η απάντηση μας θα είναι μία. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ. Αναζητείστε λύσεις και προοπτικές σύντομα λοιπόν και εγκαταλείψτε άμεσα κάθε σκέψη για κατάχωση η μεταφορά, επειδή απλώς δεν θα αφήσουμε να συμβεί ΠΟΤΕ.  Οι υπομονές και αντοχές μας εξαντλήθηκαν. Αυτός ο λαός θέλει τα σύμβολα και την ιστορία του, και όχι εσάς που αποδεικνύεστε εκ των πραγμάτων  παντελώς άχρηστοι στην διαχρονική πορεία του πολιτισμού μας, αλλά και επικίνδυνοι όπως φαίνεται. Η εποχή των Θεοδοσίων, των Ιουστινιανών, των Αλαρίχων, των μελανοχιτώνων και του κάθε σκοταδιστή μισαλλόδοξου εχθρού του κάλλους και του φωτός, πέρασε ανεπιστρεπτί. Τα ιερά και όσια του Ελληνικού έθνους δεν είναι παιχνιδάκια σας για να ορίζετε εσείς τις τύχες τους. Καλούμε σε συστράτευση λοιπόν κάθε αδογμάτιστο άνθρωπο της οικουμένης, κάθε υποστηρικτή του δικαίου και του πολιτισμού, κάθε λάτρη του Ελληνικού ιερού κάλλους, κάθε απροσκύνητο Έλληνα και Ελληνίδα. Στις 13 Μαρτίου του 2011 μέσα στην αρχαία αγορά των Αθηνών, εκεί όπου και ο βωμός των πατρώων θεών μας, σας καλούμε σε μια μοναδική συγκέντρωση που η Ελλάδα μας περίμενε αιώνες. Απ' όλο τον κόσμο, άντρες γυναίκες  παιδιά, ελάτε όλοι να  αντιπαραταχθούμε  στους αρνητές της ταυτότητας και του πολιτισμού μας. Και  η φωνή μας να είστε όλοι σίγουροι ότι θα γυρίσει και θα ακουστεί σε όλη την υφήλιο. 13 Μαρτίου 2011 και ώρα 11 το πρωί. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΑ ΙΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ  ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΣΟΥΝ. ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ. ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΠΕΙΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ  ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ… 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΩΡΑ 11.00 ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ. ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑΧΩΝΟΥΜΕ  ΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ. ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΔΙΚΙΑ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ …ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ!! από: http://www.bomos.gr/ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_201467599864244&ref=notif&notif_t=group_activity#!/home.php?sk=group_201467599864244&notif_t=group_activity#!/album.php?profile=1&id=664391512

η ΑΠΟΣΤΑΣΗ

Είσαι μακριά...
Το σαλόνι χιονισμένο από συναισθήματα
Που το κατακλύζουν. Η ζωή έχει έλεος; Ψάχνεις
το τηλεκοντρόλ να κλείσεις το χαζοκούτι. Γιατί το άνοιξες
Τι να δεις τι έψαχνες δεν θυμάσαι. Απλά άνοιξες ΤιΒι. Έτσι
Από συνήθεια...
Είσαι μακριά.
Σκέφτεσαι τη μορφή της. Το αριστερό σου χέρι μια μίνι --φώτο της.
Εκτυπωμένη κι αυτή. Σχεδόν χλωμή από τα μεγάλα πιξέλ. Προσπαθείς
Να φανταστείς τα υπόλοιπα.
"Είσαι όμορφη" σου ξεφεύγει.
Την ξανακοιτάς. Μια εικόνα παγωμένη από χρόνο και τεχνολογία.
Μιλήσατε κάμποσες φορές. Κάποιες φορές ξεσπούσατε σε γέλια. Άλλες
τσακωνόσασταν. Άλλες σχολιάζατε την επικαιρότητα. Οι ώρες περνούσαν
Μ άυτον τον τρόπο. Απολαυστικά. Γέμιζε ο χρόνος έτσι.
Στο δεξί ένα κινητό. Μόλις πληκτρολόγησες ένα νούμερο.
Απάντηση καμια. "Που είσαι;" αναρωτιέσαι ξανά και ξανά...
Είσαι μακριά.
Τι σου'ναι αυτές οι αποστάσεις;
Γιατί κωλώνεις στη πρωτοβουλία;
Γιατί δεν εκμηδενίζεις τις αποστάσεις;
Με τη ψυχή. Με το Εγώ. Με τα πάντα...
Εκμηδενίζεις αυτό που σε ενοχλεί. Που σε τυρρανάει
Που σε καταπιέζει ως εκεί που δεν πάει άλλο.
Εκμηδενίζεις...
"Μα που είσαι;"
Η καρδιά κάνει κάτι -σαν να διαμαρτύρεται. Δεν είσαι σίγουρος.
Αλλά κάτι συμβαίνει. Κάτι τρέχει. Αδυνατείς
Να το προσδιορίσεις ακριβώς.
Αλλά σου αρέσει -τούτος ο κτύπος. Αυτή η όχληση του αίματος
Εκείνη την βαθιά ώρα της νυκτός.
Μίλα της. Μίλα της. Μίλα της...
Είσαι μακριά.
Αλλά και τόσο κοντά
"Στα ονειρά μου! Στις πεδιάδες τις ολόχρυσες
Της φαντασίας μου..."
Τόσο κοντά...







Στην Α. Β.

ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ...

ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ….

Ετούτο το χώμα είναι σκληρό, σαν τη σιωπή

Σε τούτο το άνυδρο τοπίο, φωνάζει το Εγώ μου

Σπάζεται με τη μοναξιά. Δεν αντέχει άλλο. Θέλει να τα διαλύσει

Όλα να τα καταστρέψει, να τα φοβερίσει, να τα κάνει αλλιώς

Διότι αλλαγή θέλει τούτος ο τόπος.

Κατηφορίζω τους καμένους λόφους της Νέας Εκάλης. Πιο κάτω στη

Θάλασσα πλατιά, η κωμόπολη του Χαλκουτσίου, ευτυχώς ότι πράσινο

Υπήρχε εκεί –παραμένει. «Μέχρι νεωτέρας» ειρωνεύεται ο Μπάμπης.

Κατηφορίζω και κοιτάζω τα βουνά της Ευβοίας. Πουθενά το χιόνι

Στις σκληροτράχηλες ράχες τους, στέναξαν τα βουνά κι εκεί

Όπως παντού. Σε αυτή τη χώρα παρανάλωμα της τρέλας της αφασίας.

Ετούτο το χώμα είναι σκληρό, σαν τη σιωπή

Αλλαγή. Αλλαγή. Παντού αλλαγή…

«από πού να πρωταρχίσει κανείς» αναρωτιέται ο Στέφανος με το δίκιο του

Όλα διαλυμένα. Όλα παρατημένα. Δεν υπάρχει Θεός για αυτά.

Οι άνθρωποι ξέχασαν τι εστί σπονδή. Το κρασί ή το νερό που χύνεις στο χώμα

Και που δεν επιστρέφεται στο σκεύος –σαν την υπόσχεση που δίνεις.

Υποσχέσεις που «δεν επιστρέφονται». Δεν τις αναιρείς. Η επιορκία δεν είναι μακριά.

«δεν υπόσχομαι τίποτα» ξεκαθαρίζουν οι άνθρωποι σήμερα «είμαι ο κανένας»

Και τελειώνουν εκεί. Και αποστρέφουν το κεφάλι. Και πίνουν μια γουλιά ουρανό

Με τα κουρασμένα πνευμόνια τους. Όλα τελείωσαν (?). αναστενάζουν

Κακό του κεφαλιού τους και καλά να πάθουμε, μοιρολογούν…

Ετούτο το χώμα είναι σκληρό, σαν τη σιωπή

Το ηλιοβασίλεμα έρχεται. Θα απαλύνει τον πόνο. Θα απαλύνει το τοπίο

Δεν θα φωνάζει πια. Δεν θα κραυγάζει τη μηδαμινότητα του και το σπασμένο χώμα

Θα’ ναι σαν να μην υπάρχει. Τα μάτια μας θα στρέφονται εκεί, όχι στο σπασμένο χώμα

Που διψάει βρόχινο νερό. Διψάει για αλλαγή καιρού. Για λίγη ελπίδα

Πως ήρθαμε εδώ; Ποιοι είμαστε; Που πηγαίνουμε;

Γίναμε άνθρωποι με Α κεφαλαίο ή παραμένουμε μηδενικά με μια καρδιά και δυο πόδια;

Έσπασαν όλα. Όλα βγήκαν ψέματα.

Ψέματα ψέματα ψέματα ψέματα

Και κάπου βρίσκεται η αλήθεια. Κατηφορίζω

Κι άλλο στον κάμπο. Βρίσκω κάτι χωράφια με σπαρτά

Δεμένα. Πουθενά ζώα που βόσκουν. Πουθενά άνθρωπος

Αλλαγή. Αλλαγή. Παντού αλλαγή. Το συντομότερο δυνατό!

Διότι ετούτο το χώμα πια, έγινε σκληρό, σαν τη σιωπή. Διψάει. Δεν αντέχει άλλο.

Διψάει για ένα κομμάτι ουρανό που το βαφτίσαμε κάποτε με τ’ όνομά του: ΕΛΠΙΔΑ.

ΜΝΗΜΗ

ΜΝΗΜΗ

Δροσερή πνοή του δειλινού

Πέργκολες με δεμένες κορδέλες

Λησμονημένες αγάπες και

                           Υποσχέσεις του ‘λιοβασιλέματος.

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Γράμματα επί γραμμάτων μέσα

Σε κουτί με αραβουργήματα το σχέδιο

                         Και ξεφτισμένες τις άκρες του.

Ίχνη από άοσμα δάκρυα στο χαρτί

Κιτρίνισε – το εναγκάλισμα του Χρόνου

Βλέπεις πως περνάν τα χρόνια

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Το όνομά σου μόλις

Που φαίνεται στην άκρη της

Τελευταίας πρότασης

                               –από κάτω

Ένα δάκρυ

                        –το θεσπέσιο ίχνος του

«Σ αφήνω . Δεν μπορώ άλλο. Κατάλαβέ με.»

Η πρόταση σου μου’ δεσε

Κόμπο στο λαιμό –τότε!

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;