.Μάλλον Ανθρώπους-Πολίτες χρειάζεται, με Α και Π κεφαλαίο. Πολίτες με αίσθηση της ευθύνης και του καθήκοντος. Μεγάλη κουβέντα, ναι -που εύκολα βέβαια γίνεται, αλλά στη πράξη...ε κάπου κολλάει! Αλλά είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο: χρειαζόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. Και αυτό το "έλληνες" πρίν το "πολίτες" έχει τη σημασία του. Υπάρχουν οι Έλληνες (ουχί νεο-έλληνες του καφενέ, του αραλικιού και της ρεμουλας, από δαυτούς εχορτάσαμε η χώρα) σήμερα; Εδώ θα μου πείτε "- Μα δεν υπάρχει πια η Ελλάδα. Αυτό που υπάρχει, είναι μια χώρα- νεκροταφείο!" όπως τόνισε εμφατικά ένας φίλος. Χώρα-νεκροταφείο; Φοβερή κουβέντα. Και θλιβερή. Σε θλίβει να υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται έτσι.
.Μα έχουν δίκιο, θα επιμείνετε. Και τι θα κάνουμε; ερωτώ εγώ. Θα αναθεματίζουμε τη μοίρα μας, θα καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια να υπομείνουμε το "μοιραίο"; Ή τελικά θα το πάρουμε απόφαση να αντισταθούμε. Άλλη μεγάλη κουβέντα κι αυτή, ναι-ναι το ξέρω. Από μεγάλες κουβέντες οι νεοελλήν είναι μανούλες. Είπαμε, στη πράξη κολλάμε (και θα συνεχίσουμε να...κολλάμε; ).
.Αλλά πρέπει να Π-Α-Ψ-Ο-Υ-Μ-Ε να κολλάμε. Να πούμε στον άνθρωπο που βλέπουμε μέσα στον καθρέπτη μας "Φτάνει πια! Άντε κουνήσου!!!" και λεγοντάς το, να το εννοούμε. Μάλιστα, να το εννοούμε.
.Διότι εκεί είναι ένα άλλο μας πρόβλημα.
.Σπανίως εννοούμε ειλικρινώς, αυτό που ξεστομίζουμε...
Τόσο εύκολο έχει γίνει πια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου