ΜΝΗΜΗ

ΜΝΗΜΗ

Δροσερή πνοή του δειλινού

Πέργκολες με δεμένες κορδέλες

Λησμονημένες αγάπες και

                           Υποσχέσεις του ‘λιοβασιλέματος.

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Γράμματα επί γραμμάτων μέσα

Σε κουτί με αραβουργήματα το σχέδιο

                         Και ξεφτισμένες τις άκρες του.

Ίχνη από άοσμα δάκρυα στο χαρτί

Κιτρίνισε – το εναγκάλισμα του Χρόνου

Βλέπεις πως περνάν τα χρόνια

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;

Το όνομά σου μόλις

Που φαίνεται στην άκρη της

Τελευταίας πρότασης

                               –από κάτω

Ένα δάκρυ

                        –το θεσπέσιο ίχνος του

«Σ αφήνω . Δεν μπορώ άλλο. Κατάλαβέ με.»

Η πρόταση σου μου’ δεσε

Κόμπο στο λαιμό –τότε!

Που είσαι; Που χάθηκες

Όλον αυτόν τον καιρό;