ΤΟ ΣΩΜΑ...

Καθώς τελειώνω έναν πίνακα ζωγραφικής με θέμα "Γυναικείο Γυμνό", σκέφτομαι τις ερωτήσεις όλων εκείνων που με επισκέπτονται στο ατελιέ μου. Γιατί ζωγραφίζεις γυμνές; Τι είναι για σένα το γυμνό σώμα; Γιατί τις κάνεις "ασπρομαυρες"(!) και δεν βάζεις και λίγο χρωματάκι...;
Λοιπον, ένα έχω να πω -δεν γνωρίζω: είναι μια γνωστή- άγνωστη "γεωγραφία" για μένα. Ξέρω πολλά για την ανατομία του γυναικείου σώματος. Αλλά πάντοτε έχω την αίσθηση πως, όσο περισσότερο το γνωρίζω, τόσο...πιστεύω πως στη πραγματικότητα ελάχιστα ξέρω γι αυτό! Ναι, για γεωγραφία του ανθρώπινου σώματος πρόκειται. Ποιος κάνει κάποιος μια τοπιογραφία; Μια θαλασσογραφία...; Έτσι και με το σώμα: ένα τοπίο λουσμένο στο φως και αναδεικνυόμενο από τις...σκιες! Φως και Σκια -να τι χρειάζεται ένα τοπίο. Ένα ανθρώπινο σώμα. Το συστρέφεις, το τοποθετείς έτσι ή αλλιώς...το τοποθετείς σε στάσεις αφύσικες...Και τι ψάχνω; Για την πολυποθητή "φόρμα" πάνω του. "Κάτσε ακίνητη έτσι! Έτσι μ΄αρέσει..." λέω στα μοντέλα και αυτές...μήλα! Μήλα ακούνητα. Σαν αγάλματα.
Έτσι πρέπει. Να απολαύσω την εικόνα ενός γυμνού σώματος: το φως και η σκια ανταγωνίζονται πάνω στις καμπύλες, στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στα χέρια, στα πόδια, στα στήθη, στη πλάτη...Παντού!
Πολλές φορές, χρησιμοποιώ τους καθρέφτες δίπλα στα μοντέλα: εκπληκτικά εικαστικά/φορμαλιστικά αποτελέσματα. Σχεδόν...τρισδιάστατα, μη πω..."Τι υπέροχος ο κώλος σου, αλήθεια!" ψυθιρίζω και το μοντέλο μ΄ακούει χαμογελώντας. Του ξεφεύγει ένα "σας ευχαριστώ κύριε...". Αυτό μάλιστα! Αυτοπεποίθηση μοντέλου. Έτσι βέβαια, μου κάνει τη χάρη να μείνει ακίνητη περισσότερη ώρα.
Όσο το σκέφτομαι, τόσο αντιλαμβάνομαι πως δεν έχω έτοιμες, "γενικές" απαντήσεις στα αρχικά ερωτήματα. "Χαρέμι το'κανες εδώ μέσα..." μου πετάει ένας (υποψήφιος) πελάτης. Σχεδόν ηλικιωμένος. Χαμογελάω: όντως...χαρέμι: πίνακες γυμνών γυναικών κρεμασμένοι εδώ και εκεί...
Χαμογελάω και συνάμα μελαγχολώ...

...